Vrijdagmorgen, 23 oktober, 11.30 uur in Klugheim: zonnestralen dansen op het achtbaanspoor dat meters boven het hoofd van projectleider Hans-Heinrich Obergfäll en opzichter Hilmar Mandewirth zweeft. Het is alweer nummer 147, voor velen slechts een getal van 3 cijfers, maar voor iedereen die bij het project betrokken is een bijzonder stuk spoor. Dit is het laatste stuk spoor. Vandaag wordt de achtbaan sluitend gemaakt.

De reusachtige hijskraan stond toen nog midden in een wirwar van baandelen, met weinig tot geen ruimte om te manoeuvreren. Er was slechts één uitweg, tussen twee betonnen pilaren van de achtbaan door. Alleen op die manier was het mogelijk om bij het laatste open stuk in het spoor van de achtbaan te komen.

Dat het krap zou worden om de hijskraan in de kloof te krijgen was van tevoren ook al duidelijk, maar op een andere manier kon het nieuwe themagebied niet tot stand komen. Klugheim vereist maximale inspanning tegen minimale ruimte.

Op papier lijkt het allemaal prima te passen, maar de praktijk is toch anders. De situatie was al krap, maar daarnaast moest de hijskraan ook nog eens onder een zeer onhandige hoek tussen alle pilaren door gereden worden. De personen verantwoordelijk voor het project vroegen zich toch kortstondig af of het wel zou passen, maar er was nou eenmaal geen andere mogelijkheid beschikbaar.

De kraanmachinist startte de motor van de hijskraan en stuurde in een slakkentempo richting de kloof. De mannen van het team dat de achtbaan in elkaar zet, leidden de kraanmachinist al wuivend stap voor stap richting de opening. Vlak ervoor was het duidelijk: dit wordt wel heel erg krap. Links en rechts paste er geen hand meer tussen het beton en de kraan. Aan het stuur van een kraan als deze zitten is werkelijk topsport: eerst draaide de kraanmachinist het grote stuur naar links en toen weer naar rechts, constant lettende op de aanwijzingen van zwaaiende collega's in de achteruitkijkspiegel. Met uiterste precisie beweegt hij de kraan door het knelpunt tussen de betonnen pilaren. De wielen staan dwars wanneer hij eindelijk de goede hoek vindt en de laatste paar meters kan overwinnen.

Als enige dagen later het laatste stuk achtbaanspoor aan de hijskraan hangt is de opluchting van de gezichten af te lezen.Voordat het zover was, moest er eerst nog een traditie in ere gehouden worden.  Met kabelbinders maakt de kraanmachinist de Duitse en Poolse vlag snel aan het stuk spoor vast. „Het is traditie, dat we bij het laatste stuk achtbaanspoor de goede samenwerking vieren“, zegt hij.

Het team moet perfect functioneren. Bij een normale bouw wordt de achtbaan stuk voor stuk in elkaar gezet, zodat het traject steeds langer wordt. Bij de bouw van Taron zijn er op verschillende plekken echter losstaande stukken gebouwd en later pas met elkaar verbonden. Daarna werden de stukken achtbaanspoor omringd door natuurgetrouwe rotsen. Als men daar klaar mee was, ging het op een andere plek weer verder. Het betekende voor de achtbaanexperts dat ze nog nauwer als voorheen samen moesten werken, want als eenmaal een stuk gereed was, was er geen weg meer terug. Het kan ook niet anders want op een smalle bouwplaats als deze moet heel nauwkeurig gepland worden waar en wanneer de hijskraan, die de stukken spoor van de vrachtwagen naar de bouwplaats hijst, staan kan. Een meesterwerk van planning en logistiek.

En dan is het langverwachte moment aangebroken. De mannen van het achtbaan-team klimmen op de stukken spoor die al overeind staan, strekken hun handen en geven het tonnenzware deel dat aan de hijskraan hangt, enkele zetjes in de goede richting. Het spoort wordt centimeter voor centimeter naar de juiste plek gebracht. Met grote schroeven in de hand wachten de mannen op het moment waarop de stukken spoor perfect op elkaar aansluiten. De baan is compleet.

Author

Tanja